فربد

زنده یاد مشهدی ولی

نیازیان فرزند نیازعلی ازبزرگان ومصلحان ایل خزل کارمند

بازنشسته استانداری پدری مهربان و دلسوز انسانی

نیکوکار و خیر که در زمستان۱۳۹۱براثرسانحه ی دلخراش

تصادف در جاده ی ایوان دار فانی را وداع گفت.

بدلیل شرافت و بزرگ منشی و دارابودن تمام ویژگی های

یک انسان واقعی مراسم تشییع جنازه و اشکهایی که

برایش ریخته شد بی سابقه بود.بزرگمردی که پس از

گذشت چندماه از وفاتش هنوز خیلی ها مردنش را باور

نکرده اند.                      *****

تابحال به این اندازه از مرگ کسی متاثر و آزرده نشده بودم

چون با چشمان خودم شرافت و انسانیتش را دیده بودم.

وقتی زنده بود بارها به فکر فرو میرفتم که چگونه

ممکن است در روزگاری که براستی مردانش عصا ازکور

می دزدند انسانی به این بی نهایت خوبی وبزرگواری پیدا

شود.

آه چه دردناک و سینه سوز بود وقتی با چشمان خودم

پیکر نیمه جانش را دیدم که ازآمبولانس بیرونش

آوردند و به داخل اورژانس بردند!

فروریختن یک کوه بزرگ وپرصلابت و خشکیدن یک دریا

در ذهنم تداعی میشد...

اولین بارم بود که گریه آرامم نمیکرد...

واقعا زخم دردناکی  

بود و  گریستن برای التیامش کافی نبود!

حیف...حیف...حیف...صدحیف وهزار حیف که  پرکشید و

رفت!حضور یاد وخاطراتش  در وجودم باعث میشود تا این

بیت سعدی را عمیقا حس کنم:

     سعدیا!مردنکونام نمیرد هرگز

                        مرده آنست که نامش به نکویی نبرند

                                             "روحش شاد یادش گرامی"